Omschrijving
De Fontana Falconieri is de negentiende-eeuwse fontein op de Piazza Basicò, in de oude stad van Messina, vlak bij de Monte di Pietà en het heiligdom van Montalto. Elegant en een beetje exotisch combineert ze marmer in Toscaanse renaissancestijl met gietijzeren zeemonsters.
De Messinese architect Carlo Falconieri ontwierp haar in 1842 in opdracht van de Senaat, voor een bijzondere gelegenheid: achttien eeuwen sinds de aankomst in Messina van de Brief die volgens de overlevering door de Madonna aan de gezanten van de stad was overhandigd. Ze werd in 1843 ingehuldigd; in dezelfde jaren werkte Falconieri ook aan het Teatro Vittorio Emanuele.
Het bekken, op twee treden, heeft een merkwaardige, bijna achthoekige vorm: het ontstaat uit de kruising van een Grieks kruis met een gedraaid vierkant. De vorm verwees naar het plein waarvoor ze gemaakt was, de Piazza Ottagona, nu Piazza Filippo Juvarra.
In het midden rijst een vierkante stele op, gebeeldhouwd met dieren en plantenmotieven die op grotesken lijken. Ze draagt twee gestapelde schalen die naar boven toe kleiner worden; bovenaan, tussen gekrulde bladeren, spuit het water uit twee tegenover elkaar geplaatste schelpen.
In 1846 kreeg de fontein er vier sokkels met kleine bekkens bij en evenveel gietijzeren zeemonsters, gegoten in Palermo: lijven van zeewezens met de kop van een leeuw, een mens, een griffioen en een dolfijn.
Samen lijken ze de levende wezens van land, lucht en zee voor te stellen. De monsters doen ook denken aan die van de zestiende-eeuwse Neptunusfontein. Aan hun voet zaten waterstralen, waarschijnlijk zodat de burgers er water konden halen.
Het geheel is versierd met klassieke en zeemotieven, acanthusbladeren, palmen, lotusbloemen en waterlelies. Achter elk monster vormt een marmeren lunet met acanthusbladeren de achtergrond.
De fontein ontsnapte aan de aardbeving van 1908. Ze werd gedemonteerd en de stukken bleven tot 1957 in het Museo Regionale, toen ze op haar huidige plek weer in elkaar werd gezet.
De Messinese architect Carlo Falconieri ontwierp haar in 1842 in opdracht van de Senaat, voor een bijzondere gelegenheid: achttien eeuwen sinds de aankomst in Messina van de Brief die volgens de overlevering door de Madonna aan de gezanten van de stad was overhandigd. Ze werd in 1843 ingehuldigd; in dezelfde jaren werkte Falconieri ook aan het Teatro Vittorio Emanuele.
Het bekken, op twee treden, heeft een merkwaardige, bijna achthoekige vorm: het ontstaat uit de kruising van een Grieks kruis met een gedraaid vierkant. De vorm verwees naar het plein waarvoor ze gemaakt was, de Piazza Ottagona, nu Piazza Filippo Juvarra.
In het midden rijst een vierkante stele op, gebeeldhouwd met dieren en plantenmotieven die op grotesken lijken. Ze draagt twee gestapelde schalen die naar boven toe kleiner worden; bovenaan, tussen gekrulde bladeren, spuit het water uit twee tegenover elkaar geplaatste schelpen.
In 1846 kreeg de fontein er vier sokkels met kleine bekkens bij en evenveel gietijzeren zeemonsters, gegoten in Palermo: lijven van zeewezens met de kop van een leeuw, een mens, een griffioen en een dolfijn.
Samen lijken ze de levende wezens van land, lucht en zee voor te stellen. De monsters doen ook denken aan die van de zestiende-eeuwse Neptunusfontein. Aan hun voet zaten waterstralen, waarschijnlijk zodat de burgers er water konden halen.
Het geheel is versierd met klassieke en zeemotieven, acanthusbladeren, palmen, lotusbloemen en waterlelies. Achter elk monster vormt een marmeren lunet met acanthusbladeren de achtergrond.
De fontein ontsnapte aan de aardbeving van 1908. Ze werd gedemonteerd en de stukken bleven tot 1957 in het Museo Regionale, toen ze op haar huidige plek weer in elkaar werd gezet.