Omschrijving
De Fontana di Gennaro, die eigenlijk de Waterman-fontein heet, is een marmeren fontein uit 1602 aan het begin van de Corso Cavour, in het centrum van Messina. Een jonge Waterman zit op een bol omringd door de tekens van de dierenriem.
Op een achthoekig bekken van roze marmer draagt een hoog voetstuk de bol, die de wereld of het hemelgewelf voorstelt, omgord met een band met de twaalf sterrenbeelden. Aan de voet zitten vier maskerons.
Bovenaan zit de Waterman: een naakte, atletische jongeman met twee amforen. Tot 1870 kwam het water zowel uit de maskerons als uit zijn kruiken. Het witte marmer, door de tijd versleten en getekend door de aardbeving, lijkt bijna onaf, maar de figuur blijft krachtig en vol beweging.
De Senaat van Messina liet de fontein bouwen en droeg haar op aan koning Filips III. De namen van de zes senatoren en de datum stonden op een gedenksteen op het nabije Palazzo Brunaccini, die bij de aardbeving van 1908 verloren ging.
Historicus Caio Domenico Gallo vertelt dat ze werd opgericht “bij het ingaan van het nieuwe jaar 1602”, op het plein van de parochie Sant'Antonio dat “di Jannò” heette. De maker blijft onzeker: ze werd toegeschreven aan Rinaldo Bonanno, maar die beeldhouwer stierf in 1590, en het werk van een van zijn leerlingen is waarschijnlijker.
Ook de volksnaam is een klein raadsel. Gennaro zou kunnen komen van de maand waarin de zon het teken Waterman ingaat (januari, in het Italiaans gennaio), of van de naam van de familie die het werk bekostigde.
Een andere hypothese verbindt de naam met Janus, de Romeinse god van de poorten: hier lag een poort in de stadsmuur, en het plein heette “di Jannò”. Maar dat de herinnering aan een Romeinse cultus tot de zeventiende eeuw zou zijn blijven bestaan, lijkt onwaarschijnlijk.
Verminkt door de aardbeving van 1908 werd de fontein gedemonteerd en jarenlang in het museum bewaard. Begin jaren dertig werd ze na restauratie weer opgebouwd, niet ver van haar oorspronkelijke plek, waar ze nog altijd staat.
Op een achthoekig bekken van roze marmer draagt een hoog voetstuk de bol, die de wereld of het hemelgewelf voorstelt, omgord met een band met de twaalf sterrenbeelden. Aan de voet zitten vier maskerons.
Bovenaan zit de Waterman: een naakte, atletische jongeman met twee amforen. Tot 1870 kwam het water zowel uit de maskerons als uit zijn kruiken. Het witte marmer, door de tijd versleten en getekend door de aardbeving, lijkt bijna onaf, maar de figuur blijft krachtig en vol beweging.
De Senaat van Messina liet de fontein bouwen en droeg haar op aan koning Filips III. De namen van de zes senatoren en de datum stonden op een gedenksteen op het nabije Palazzo Brunaccini, die bij de aardbeving van 1908 verloren ging.
Historicus Caio Domenico Gallo vertelt dat ze werd opgericht “bij het ingaan van het nieuwe jaar 1602”, op het plein van de parochie Sant'Antonio dat “di Jannò” heette. De maker blijft onzeker: ze werd toegeschreven aan Rinaldo Bonanno, maar die beeldhouwer stierf in 1590, en het werk van een van zijn leerlingen is waarschijnlijker.
Ook de volksnaam is een klein raadsel. Gennaro zou kunnen komen van de maand waarin de zon het teken Waterman ingaat (januari, in het Italiaans gennaio), of van de naam van de familie die het werk bekostigde.
Een andere hypothese verbindt de naam met Janus, de Romeinse god van de poorten: hier lag een poort in de stadsmuur, en het plein heette “di Jannò”. Maar dat de herinnering aan een Romeinse cultus tot de zeventiende eeuw zou zijn blijven bestaan, lijkt onwaarschijnlijk.
Verminkt door de aardbeving van 1908 werd de fontein gedemonteerd en jarenlang in het museum bewaard. Begin jaren dertig werd ze na restauratie weer opgebouwd, niet ver van haar oorspronkelijke plek, waar ze nog altijd staat.