Omschrijving
De Badiazza, de kerk Santa Maria della Valle, is een middeleeuwse abdij met kantelen als een kasteel, in de bedding van een fiumara aan de voet van de heuvels van San Rizzo, net buiten Messina. Eenzaam aan de oude weg over de Peloritaanse bergen combineert ze Normandische bogen, gotische gewelven en een geschiedenis vol koninginnen, koningen en legendes.
Buiten vallen de kantelen op die het hele gebouw bekronen, als bij een echte vestingkerk, en het portaal met bogen versierd met een zigzagmotief, dat met de Normandiërs naar Sicilië kwam. Aan de zijkant zit een spitsboogportaal met kapitelen vol bladeren, dat geleerden met de Franse gotiek hebben vergeleken.
Binnen leiden drie beuken naar een verhoogd, ongewoon ruim transept met vier kleine tribunes in de hoeken. De kruisgewelven hebben tweekleurige ribben, met afwisselend blokken witte kalksteen en zwarte lava. Elk kapiteel is anders, met Normandische, cisterciënzer en Bourgondische invloeden.
De koepel, misschien gebouwd van lichte puimsteen, stortte rond 1840 in. De apsissen waren bedekt met Byzantijnse mozaïeken: er is een fragment met het hoofd van de heilige Petrus van over, nu in het Museo regionale van Messina.
De naam Santa Maria della Scala, die de kerk in de middeleeuwen kreeg, komt uit een legende. Een schip in de haven kon niet uitvaren tot er een icoon van de Madonna van boord was gehaald; op een kar getrokken door vaarzen zonder voerman ging de afbeelding de fiumara op tot aan de kluis van de nonnen.
In 1168 maakten Willem II en zijn moeder Margaretha er een koninklijke kapel van. Tijdens de Siciliaanse Vespers, in 1282, plunderden de troepen van Anjou de kerk en staken haar in brand. In 1303 zou hier de liefde zijn ontstaan tussen de jonge koning Frederik III en Eleonora van Anjou, en de middelste apsis toonde hen terwijl ze de kerk schonken.
Nadat de nonnen haar in de zestiende eeuw hadden verlaten, verviel ze tot een ruïne. Door de overstromingen van de negentiende eeuw slibde ze binnen en buiten dicht, en de betonnen muur die in de jaren vijftig werd gebouwd om haar tegen hoogwater te beschermen, verbergt haar nu gedeeltelijk.
Buiten vallen de kantelen op die het hele gebouw bekronen, als bij een echte vestingkerk, en het portaal met bogen versierd met een zigzagmotief, dat met de Normandiërs naar Sicilië kwam. Aan de zijkant zit een spitsboogportaal met kapitelen vol bladeren, dat geleerden met de Franse gotiek hebben vergeleken.
Binnen leiden drie beuken naar een verhoogd, ongewoon ruim transept met vier kleine tribunes in de hoeken. De kruisgewelven hebben tweekleurige ribben, met afwisselend blokken witte kalksteen en zwarte lava. Elk kapiteel is anders, met Normandische, cisterciënzer en Bourgondische invloeden.
De koepel, misschien gebouwd van lichte puimsteen, stortte rond 1840 in. De apsissen waren bedekt met Byzantijnse mozaïeken: er is een fragment met het hoofd van de heilige Petrus van over, nu in het Museo regionale van Messina.
De naam Santa Maria della Scala, die de kerk in de middeleeuwen kreeg, komt uit een legende. Een schip in de haven kon niet uitvaren tot er een icoon van de Madonna van boord was gehaald; op een kar getrokken door vaarzen zonder voerman ging de afbeelding de fiumara op tot aan de kluis van de nonnen.
In 1168 maakten Willem II en zijn moeder Margaretha er een koninklijke kapel van. Tijdens de Siciliaanse Vespers, in 1282, plunderden de troepen van Anjou de kerk en staken haar in brand. In 1303 zou hier de liefde zijn ontstaan tussen de jonge koning Frederik III en Eleonora van Anjou, en de middelste apsis toonde hen terwijl ze de kerk schonken.
Nadat de nonnen haar in de zestiende eeuw hadden verlaten, verviel ze tot een ruïne. Door de overstromingen van de negentiende eeuw slibde ze binnen en buiten dicht, en de betonnen muur die in de jaren vijftig werd gebouwd om haar tegen hoogwater te beschermen, verbergt haar nu gedeeltelijk.