Opis
Palazzo Zanca to ratusz Mesyny, wielki klasycystyczny gmach o powierzchni około 12 000 metrów kwadratowych między piazza Unione Europea a Corso Cavour. Pod biurami, w Antiquarium, kryje pozostałości miasta rzymskiego i średniowiecznego.
Pałac wziął nazwę od palermitańskiego architekta Antonia Zanki, który zbudował go w latach 1914–1924. Dawny ratusz, mieszczący się w Palazzacie, długim szeregu pałaców zwróconych ku portowi, zniszczyło trzęsienie ziemi z 1908 roku.
Fasada pełna jest symboli miasta. W tympanonie zasiada Królowa Peloro z trójzębem, między dwiema leżącymi syrenami: alegoria Mesyny handlu i żeglugi.
Od strony via San Camillo dwie płaskorzeźby przedstawiają Dinę i Clarenzę, bohaterki, które według tradycji broniły murów podczas wojny nieszporów sycylijskich. Po przeciwnej stronie, przed wejściem z portykiem od via Consolato del Mare, stoi Fontana Senatoria z 1619 roku.
Na piętrze reprezentacyjnym, w Sali Zarządu, wisi XVII-wieczna Ostatnia Wieczerza Alonsa Rodrigueza, namalowana dla kościoła, którego już nie ma. Pośrodku głównych schodów stoi brązowe popiersie Antonella da Messina, a kilka sal zdobią freski Adolfa Romana i Daniele Schmidta.
Antiquarium powstało przypadkiem. W 1976 roku, podczas wykopów pod nowe biura miejskie, odsłonięto pozostałości wielkiego kompleksu z czasów rzymskiego cesarstwa, z I i II wieku naszej ery.
Nad nim, warstwa po warstwie, leżały domy średniowiecznej dzielnicy, zamieszkanej między XII a XV wiekiem wzdłuż dwóch krzyżujących się uliczek, via i vico della Neve. Wykopaliska, choć uszkodzone, ocalono i od 2009 roku można je zwiedzać.
W gablotach są przedmioty znalezione podczas wykopalisk, w tym szczątki zwierząt, które zdradzają, co jedli mieszkańcy. Wewnątrz pałacu zachowały się też fragmenty murów z czasów greckich.
Pałac był też świadkiem wielkiej historii. W 1955 roku odbyła się tu konferencja mesyńska, na której ministrowie sześciu państw położyli podwaliny pod dzisiejszą Unię Europejską. Był wśród nich mesyńczyk Gaetano Martino.
Na bramie wejściowej widnieje napis „Gran Mirci”, czyli „wielkie dzięki”. Według legendy o wątłych podstawach historycznych było to podziękowanie cesarza wschodniego Arkadiusza dla mesyńskich okrętów, które przybyły mu na pomoc w 407 roku.
Pałac wziął nazwę od palermitańskiego architekta Antonia Zanki, który zbudował go w latach 1914–1924. Dawny ratusz, mieszczący się w Palazzacie, długim szeregu pałaców zwróconych ku portowi, zniszczyło trzęsienie ziemi z 1908 roku.
Fasada pełna jest symboli miasta. W tympanonie zasiada Królowa Peloro z trójzębem, między dwiema leżącymi syrenami: alegoria Mesyny handlu i żeglugi.
Od strony via San Camillo dwie płaskorzeźby przedstawiają Dinę i Clarenzę, bohaterki, które według tradycji broniły murów podczas wojny nieszporów sycylijskich. Po przeciwnej stronie, przed wejściem z portykiem od via Consolato del Mare, stoi Fontana Senatoria z 1619 roku.
Na piętrze reprezentacyjnym, w Sali Zarządu, wisi XVII-wieczna Ostatnia Wieczerza Alonsa Rodrigueza, namalowana dla kościoła, którego już nie ma. Pośrodku głównych schodów stoi brązowe popiersie Antonella da Messina, a kilka sal zdobią freski Adolfa Romana i Daniele Schmidta.
Antiquarium powstało przypadkiem. W 1976 roku, podczas wykopów pod nowe biura miejskie, odsłonięto pozostałości wielkiego kompleksu z czasów rzymskiego cesarstwa, z I i II wieku naszej ery.
Nad nim, warstwa po warstwie, leżały domy średniowiecznej dzielnicy, zamieszkanej między XII a XV wiekiem wzdłuż dwóch krzyżujących się uliczek, via i vico della Neve. Wykopaliska, choć uszkodzone, ocalono i od 2009 roku można je zwiedzać.
W gablotach są przedmioty znalezione podczas wykopalisk, w tym szczątki zwierząt, które zdradzają, co jedli mieszkańcy. Wewnątrz pałacu zachowały się też fragmenty murów z czasów greckich.
Pałac był też świadkiem wielkiej historii. W 1955 roku odbyła się tu konferencja mesyńska, na której ministrowie sześciu państw położyli podwaliny pod dzisiejszą Unię Europejską. Był wśród nich mesyńczyk Gaetano Martino.
Na bramie wejściowej widnieje napis „Gran Mirci”, czyli „wielkie dzięki”. Według legendy o wątłych podstawach historycznych było to podziękowanie cesarza wschodniego Arkadiusza dla mesyńskich okrętów, które przybyły mu na pomoc w 407 roku.