Opis
Ogród Botaniczny Pietro Castellego to ogród naukowy Uniwersytetu w Mesynie: hektar zieleni przy piazza XX Settembre, w samym centrum miasta. Założony w 1638 roku, jest spokojną oazą, w której drzewa przywiezione z połowy świata rosną obok roślin występujących tylko na Sycylii.
Głównymi bohaterami wizyty są olbrzymy ogrodu: ogromne sosny kalabryjskie (Pinus brutia), dracene, zwane smoczymi drzewami, wielki australijski Ficus macrophylla, miłorząb, palmy kanaryjskie i wysokie palmy Washingtonia.
Do najciekawszych zakątków należą tropikalne drzewa owocowe, takie jak mango, gujawa, cherimoja i feijoa, a dalej paprocie drzewiaste, liany z Amazonii, boliwijska tipuana i południowoafrykański kalodendron. W basenach rosną lilie wodne i papirusy, zarówno z Nilu, jak i z pobliskiej rzeki Ciane koło Syrakuz.
Miłośnicy botaniki mogą wypatrywać sycylijskich endemitów, takich jak paproć Woodwardia radicans czy Fritillaria messanensis, która nosi w nazwie imię miasta. Symbolem ogrodu jest niewielki sycylijski zatrwian, Limonium sibthorpianum.
Założycielem był Pietro Castelli, rzymski lekarz i botanik, wcześniej dyrektor Ogrodów Farnese w Rzymie, o którego Mesyna rywalizowała z Uniwersytetem w Padwie. Jego „Ogród Ziół Leczniczych” leżał wzdłuż murów, za Porta Imperiale, i był pasem długim na około 560 metrów: pierwszym ogrodem botanicznym na Sycylii.
W 1640 roku Castelli opublikował jego katalog, Hortus Messanensis, z roślinami podzielonymi na czternaście klas. W 1661 roku jego następcą został Marcello Malpighi, ojciec histologii, który właśnie na roślinach z tego ogrodu przeprowadził dużą część obserwacji mikroskopowych opisanych w swoich dziełach.
Historia ogrodu splotła się potem z dziejami miasta. Po antyhiszpańskim powstaniu z 1678 roku Hiszpanie ukarali Mesynę zamknięciem uniwersytetu, a ogród został zniszczony. Odrodził się dopiero w 1889 roku, na czterech hektarach powierzonych botanikowi Antoninowi Borzìemu.
Trzęsienie ziemi z 1908 roku znów go dotknęło: na większości terenu stanęły kwatery dla ludzi pozbawionych dachu nad głową, które z czasem zamieniły się w domy. Dlatego z ówczesnych czterech hektarów pozostał tylko jeden, gęsto porośnięty stuletnimi drzewami.
Głównymi bohaterami wizyty są olbrzymy ogrodu: ogromne sosny kalabryjskie (Pinus brutia), dracene, zwane smoczymi drzewami, wielki australijski Ficus macrophylla, miłorząb, palmy kanaryjskie i wysokie palmy Washingtonia.
Do najciekawszych zakątków należą tropikalne drzewa owocowe, takie jak mango, gujawa, cherimoja i feijoa, a dalej paprocie drzewiaste, liany z Amazonii, boliwijska tipuana i południowoafrykański kalodendron. W basenach rosną lilie wodne i papirusy, zarówno z Nilu, jak i z pobliskiej rzeki Ciane koło Syrakuz.
Miłośnicy botaniki mogą wypatrywać sycylijskich endemitów, takich jak paproć Woodwardia radicans czy Fritillaria messanensis, która nosi w nazwie imię miasta. Symbolem ogrodu jest niewielki sycylijski zatrwian, Limonium sibthorpianum.
Założycielem był Pietro Castelli, rzymski lekarz i botanik, wcześniej dyrektor Ogrodów Farnese w Rzymie, o którego Mesyna rywalizowała z Uniwersytetem w Padwie. Jego „Ogród Ziół Leczniczych” leżał wzdłuż murów, za Porta Imperiale, i był pasem długim na około 560 metrów: pierwszym ogrodem botanicznym na Sycylii.
W 1640 roku Castelli opublikował jego katalog, Hortus Messanensis, z roślinami podzielonymi na czternaście klas. W 1661 roku jego następcą został Marcello Malpighi, ojciec histologii, który właśnie na roślinach z tego ogrodu przeprowadził dużą część obserwacji mikroskopowych opisanych w swoich dziełach.
Historia ogrodu splotła się potem z dziejami miasta. Po antyhiszpańskim powstaniu z 1678 roku Hiszpanie ukarali Mesynę zamknięciem uniwersytetu, a ogród został zniszczony. Odrodził się dopiero w 1889 roku, na czterech hektarach powierzonych botanikowi Antoninowi Borzìemu.
Trzęsienie ziemi z 1908 roku znów go dotknęło: na większości terenu stanęły kwatery dla ludzi pozbawionych dachu nad głową, które z czasem zamieniły się w domy. Dlatego z ówczesnych czterech hektarów pozostał tylko jeden, gęsto porośnięty stuletnimi drzewami.