Opis
Fontana di Gennaro, której prawdziwa nazwa to fontanna Wodnika, to marmurowa fontanna z 1602 roku na początku Corso Cavour, w centrum Mesyny. Młody Wodnik siedzi na kuli otoczonej znakami zodiaku.
Na ośmiobocznym basenie z różowego marmuru wysoki cokół dźwiga kulę, która przedstawia świat albo sferę niebieską, przepasaną wstęgą z dwunastoma znakami zodiaku. U jej podstawy są cztery maszkarony.
Na szczycie siedzi Wodnik: nagi, atletyczny młodzieniec trzymający dwie amfory. Do 1870 roku woda płynęła zarówno z maszkaronów, jak i z jego dzbanów. Biały marmur, wytarty przez czas i naznaczony trzęsieniem ziemi, wydaje się niemal niedokończony, ale postać pozostaje mocna i pełna ruchu.
Fontannę zamówił mesyński Senat, który zadedykował ją królowi Filipowi III. Nazwiska sześciu senatorów i data były wyryte na tablicy na pobliskim pałacu Brunaccini, zniszczonej w trzęsieniu ziemi z 1908 roku.
Historyk Caio Domenico Gallo opowiada, że wzniesiono ją „na wejście nowego roku 1602” na placu parafii Sant'Antonio zwanym „di Jannò”. Autor pozostaje niepewny: przypisywano ją Rinaldowi Bonanno, ale rzeźbiarz zmarł w 1590 roku, bardziej prawdopodobne jest więc dzieło jednego z jego uczniów.
Także ludowa nazwa to mała zagadka. Gennaro może pochodzić od miesiąca, w którym słońce wchodzi w znak Wodnika (po włosku styczeń to gennaio), albo od nazwiska rodziny, która sfinansowała dzieło.
Inna hipoteza wiąże ją z Janusem, rzymskim bogiem bram: w okolicy otwierała się brama w murach miejskich, a plac nazywano „di Jannò”. Trudno jednak uwierzyć, by pamięć o rzymskim kulcie przetrwała do XVII wieku.
Okaleczoną przez trzęsienie ziemi z 1908 roku fontannę rozebrano i przez lata przechowywano w muzeum. Na początku lat 30., po restauracji, złożono ją ponownie niedaleko pierwotnego miejsca, gdzie stoi do dziś.
Na ośmiobocznym basenie z różowego marmuru wysoki cokół dźwiga kulę, która przedstawia świat albo sferę niebieską, przepasaną wstęgą z dwunastoma znakami zodiaku. U jej podstawy są cztery maszkarony.
Na szczycie siedzi Wodnik: nagi, atletyczny młodzieniec trzymający dwie amfory. Do 1870 roku woda płynęła zarówno z maszkaronów, jak i z jego dzbanów. Biały marmur, wytarty przez czas i naznaczony trzęsieniem ziemi, wydaje się niemal niedokończony, ale postać pozostaje mocna i pełna ruchu.
Fontannę zamówił mesyński Senat, który zadedykował ją królowi Filipowi III. Nazwiska sześciu senatorów i data były wyryte na tablicy na pobliskim pałacu Brunaccini, zniszczonej w trzęsieniu ziemi z 1908 roku.
Historyk Caio Domenico Gallo opowiada, że wzniesiono ją „na wejście nowego roku 1602” na placu parafii Sant'Antonio zwanym „di Jannò”. Autor pozostaje niepewny: przypisywano ją Rinaldowi Bonanno, ale rzeźbiarz zmarł w 1590 roku, bardziej prawdopodobne jest więc dzieło jednego z jego uczniów.
Także ludowa nazwa to mała zagadka. Gennaro może pochodzić od miesiąca, w którym słońce wchodzi w znak Wodnika (po włosku styczeń to gennaio), albo od nazwiska rodziny, która sfinansowała dzieło.
Inna hipoteza wiąże ją z Janusem, rzymskim bogiem bram: w okolicy otwierała się brama w murach miejskich, a plac nazywano „di Jannò”. Trudno jednak uwierzyć, by pamięć o rzymskim kulcie przetrwała do XVII wieku.
Okaleczoną przez trzęsienie ziemi z 1908 roku fontannę rozebrano i przez lata przechowywano w muzeum. Na początku lat 30., po restauracji, złożono ją ponownie niedaleko pierwotnego miejsca, gdzie stoi do dziś.