Opis
Kościół Santa Maria Alemanna to kościół Krzyżaków w Mesynie, przy via Sant'Elia: rzadki na Sycylii przykład czystego gotyku, zbudowany w XIII wieku przez niemieckich mistrzów. Dziś jest zdesakralizowany i odbywają się w nim wystawy i wydarzenia.
Wnętrze robi wrażenie miniaturowej katedry z północy. Trzy nawy rozdzielają wiązki filarów z półkolumnami, z których wyrastają smukłe ostre łuki, a zamykają je trzy półkoliste apsydy.
W górze sklepienia krzyżowe wzmacniają żebra. Sam kamień jest szczególny: obok marmuru i wapienia o szarozielonych żyłkach użyto gipsu, który odbija światło i nadaje wnętrzu alabastrowe refleksy.
Z dekoracji zachowały się kapitele, rzeźbione w liście i kwiaty, spośród których wyłaniają się potwory i postaci ludzkie. Na portalu głównym ostrołukowy łuk ukazuje potwory i postaci o pogańskim charakterze, tak że niektórzy badacze przypuszczali, iż kościół ma bardzo dawne korzenie.
Kościół powstał z powodu wypraw krzyżowych. Około 1195 roku cesarz Henryk VI przekazał to miejsce zakonowi krzyżackiemu, a w 1220 roku Hermann von Salza, doradca Fryderyka II, wybudował tu szpital: rycerze zmierzający do Ziemi Świętej znajdowali tu postój, zaopatrzenie i opiekę.
To oni nazwali go Santa Maria „Alemanna”, czyli Niemców. Ze szpitala zachował się tylko ostrołukowy łuczek z fragmentem muru w pobliżu apsyd.
Około 1485 roku rycerze opuścili Mesynę, a szpital przeszedł w ręce Arciconfraternita dei Rossi. W 1571 roku znalazł w nim schronienie hiszpański weteran bitwy pod Lepanto: Miguel de Cervantes, który po latach napisał Don Kichota.
Potem nadeszły trudne stulecia. Już w 1606 roku kościół i szpital były opuszczone; w 1612 roku piorun uszkodził dach, trzęsienie ziemi z 1783 roku zniszczyło fasadę, a budynek służył jako kuźnia, magazyn i skład.
Trzęsienie ziemi z 1908 roku go natomiast oszczędziło. Okaleczył go dopiero nowy plan zagospodarowania z 1911 roku: na jego potrzeby zburzono zachodnią fasadę i kościół skrócono.
Podczas XX-wiecznych restauracji brakującą fasadę odtworzono ze szkła, a dach znów jest drewniany. Kościół ponownie otwarto dla zwiedzających w 2001 roku.
Koniecznie zobacz
• Gotyckie nawy ze sklepieniami krzyżowymi.
• Rzeźbione kapitele.
• Portal z postaciami potworów.
Czy wiesz, że…?
• Kościół leży niżej niż ulica: jest na poziomie miasta sprzed trzęsienia ziemi z 1908 roku.
Wnętrze robi wrażenie miniaturowej katedry z północy. Trzy nawy rozdzielają wiązki filarów z półkolumnami, z których wyrastają smukłe ostre łuki, a zamykają je trzy półkoliste apsydy.
W górze sklepienia krzyżowe wzmacniają żebra. Sam kamień jest szczególny: obok marmuru i wapienia o szarozielonych żyłkach użyto gipsu, który odbija światło i nadaje wnętrzu alabastrowe refleksy.
Z dekoracji zachowały się kapitele, rzeźbione w liście i kwiaty, spośród których wyłaniają się potwory i postaci ludzkie. Na portalu głównym ostrołukowy łuk ukazuje potwory i postaci o pogańskim charakterze, tak że niektórzy badacze przypuszczali, iż kościół ma bardzo dawne korzenie.
Kościół powstał z powodu wypraw krzyżowych. Około 1195 roku cesarz Henryk VI przekazał to miejsce zakonowi krzyżackiemu, a w 1220 roku Hermann von Salza, doradca Fryderyka II, wybudował tu szpital: rycerze zmierzający do Ziemi Świętej znajdowali tu postój, zaopatrzenie i opiekę.
To oni nazwali go Santa Maria „Alemanna”, czyli Niemców. Ze szpitala zachował się tylko ostrołukowy łuczek z fragmentem muru w pobliżu apsyd.
Około 1485 roku rycerze opuścili Mesynę, a szpital przeszedł w ręce Arciconfraternita dei Rossi. W 1571 roku znalazł w nim schronienie hiszpański weteran bitwy pod Lepanto: Miguel de Cervantes, który po latach napisał Don Kichota.
Potem nadeszły trudne stulecia. Już w 1606 roku kościół i szpital były opuszczone; w 1612 roku piorun uszkodził dach, trzęsienie ziemi z 1783 roku zniszczyło fasadę, a budynek służył jako kuźnia, magazyn i skład.
Trzęsienie ziemi z 1908 roku go natomiast oszczędziło. Okaleczył go dopiero nowy plan zagospodarowania z 1911 roku: na jego potrzeby zburzono zachodnią fasadę i kościół skrócono.
Podczas XX-wiecznych restauracji brakującą fasadę odtworzono ze szkła, a dach znów jest drewniany. Kościół ponownie otwarto dla zwiedzających w 2001 roku.
Koniecznie zobacz
• Gotyckie nawy ze sklepieniami krzyżowymi.
• Rzeźbione kapitele.
• Portal z postaciami potworów.
Czy wiesz, że…?
• Kościół leży niżej niż ulica: jest na poziomie miasta sprzed trzęsienia ziemi z 1908 roku.