Opis
Kościół św. Tomasza Starego (San Tommaso il Vecchio) to niewielki kościół sycylijsko-normański przy via Romagnosi, za corso Cavour, w centrum Mesyny: ważne świadectwo epoki normańskiej o cechach bizantyjskich, uznane za zabytek narodowy.
Z zewnątrz to prosta kamienna bryła, z której wyłaniają się apsyda i bęben z kopułą, przebity czterema oknami. Na fasadzie, między okulusem a ciosami z kamienia lawowego, biegnie łacińska inskrypcja zakończona datą 1530.
Wewnątrz jedna nawa nakryta sklepieniem kolebkowym prowadzi do kwadratowego prezbiterium pod kopułą: obramienia z ciemnego kamienia na jasnym tle przypominają styl Brunelleschiego.
Ta data długo myliła badaczy, którzy uważali kościół za szesnastowieczny: w rzeczywistości upamiętnia przebudowę, po której poświęcono go św. Tomaszowi. Kościół powstał w latach 1061–1101, za czasów Wielkiego Hrabiego Rogera. Po kasacie zakonów w 1866 roku sprzedano go prywatnym właścicielom i do 1908 roku służył jako piekarnia.
Z zewnątrz to prosta kamienna bryła, z której wyłaniają się apsyda i bęben z kopułą, przebity czterema oknami. Na fasadzie, między okulusem a ciosami z kamienia lawowego, biegnie łacińska inskrypcja zakończona datą 1530.
Wewnątrz jedna nawa nakryta sklepieniem kolebkowym prowadzi do kwadratowego prezbiterium pod kopułą: obramienia z ciemnego kamienia na jasnym tle przypominają styl Brunelleschiego.
Ta data długo myliła badaczy, którzy uważali kościół za szesnastowieczny: w rzeczywistości upamiętnia przebudowę, po której poświęcono go św. Tomaszowi. Kościół powstał w latach 1061–1101, za czasów Wielkiego Hrabiego Rogera. Po kasacie zakonów w 1866 roku sprzedano go prywatnym właścicielom i do 1908 roku służył jako piekarnia.