Opis
Kościół San Francesco all'Immacolata przy viale Boccetta w Mesynie to wielka gotycka świątynia założona w 1254 roku, pierwsza zakonu franciszkańskiego na Sycylii. Pod względem wielkości to drugi kościół w mieście po katedrze: średniowieczna budowla, która przetrwała pożary, trzęsienia ziemi i bomby.
Najciekawsze jest na zewnątrz, z tyłu: trzy absydy z blankami z potężnymi przyporami, które ostały się nawet po trzęsieniu ziemi z 1908 roku. To te same, które Antonello da Messina namalował w tle swojego Martwego Chrystusa podtrzymywanego przez trzech aniołów, dziś w Museo Correr w Wenecji.
Na fasadzie rozeta i portale są oryginalne: wydobyte nietknięte z gruzów, zostały ponownie zamontowane podczas odbudowy. Także resztę kościoła odtworzono w latach 1926–1928 z ocalałych kamieni, zachowując plan i styl dawnej świątyni, o niemal północnym charakterze.
W środku, w kaplicy po lewej, posąg Niepokalanej okryty srebrem, dzieło mesyńskich rzemieślników z XVII wieku, daje kościołowi drugą nazwę. Na placyku przed wejściem stoi brązowy święty Franciszek Antonia Bonfiglia z 1965 roku.
Tradycja głosi, że kościół ufundowały trzy szlachcianki z Mesyny, Violante Palizzi, Eleonora da Procida i Beatrice Belfiore, które są tu pochowane. Jeszcze wcześniej, w 1221 roku, w klasztorze braci gościł święty Antoni z Padwy, po rozbiciu statku u wybrzeży Sycylii.
Była to kaplica królewska, pod opieką aragońskich królów Sycylii. Właśnie przy wyjściu z uroczystości w tym kościele, w 1370 roku, na króla Fryderyka IV, syna Elżbiety Karynckiej i wnuka po ojcu króla Fryderyka III, dokonano zamachu. Pochowano go tu potem razem z matką, w rzymskim sarkofagu z płaskorzeźbą Porwania Prozerpiny.
W 1884 roku pożar strawił wnętrza i drewniany dach, a z płomieni ocalały tylko posągi świętego Franciszka, Niepokalanej i świętego Antoniego. Dwadzieścia cztery lata później nadeszło trzęsienie ziemi.
Najciekawsze jest na zewnątrz, z tyłu: trzy absydy z blankami z potężnymi przyporami, które ostały się nawet po trzęsieniu ziemi z 1908 roku. To te same, które Antonello da Messina namalował w tle swojego Martwego Chrystusa podtrzymywanego przez trzech aniołów, dziś w Museo Correr w Wenecji.
Na fasadzie rozeta i portale są oryginalne: wydobyte nietknięte z gruzów, zostały ponownie zamontowane podczas odbudowy. Także resztę kościoła odtworzono w latach 1926–1928 z ocalałych kamieni, zachowując plan i styl dawnej świątyni, o niemal północnym charakterze.
W środku, w kaplicy po lewej, posąg Niepokalanej okryty srebrem, dzieło mesyńskich rzemieślników z XVII wieku, daje kościołowi drugą nazwę. Na placyku przed wejściem stoi brązowy święty Franciszek Antonia Bonfiglia z 1965 roku.
Tradycja głosi, że kościół ufundowały trzy szlachcianki z Mesyny, Violante Palizzi, Eleonora da Procida i Beatrice Belfiore, które są tu pochowane. Jeszcze wcześniej, w 1221 roku, w klasztorze braci gościł święty Antoni z Padwy, po rozbiciu statku u wybrzeży Sycylii.
Była to kaplica królewska, pod opieką aragońskich królów Sycylii. Właśnie przy wyjściu z uroczystości w tym kościele, w 1370 roku, na króla Fryderyka IV, syna Elżbiety Karynckiej i wnuka po ojcu króla Fryderyka III, dokonano zamachu. Pochowano go tu potem razem z matką, w rzymskim sarkofagu z płaskorzeźbą Porwania Prozerpiny.
W 1884 roku pożar strawił wnętrza i drewniany dach, a z płomieni ocalały tylko posągi świętego Franciszka, Niepokalanej i świętego Antoniego. Dwadzieścia cztery lata później nadeszło trzęsienie ziemi.