Opis
Cztery Fontanny (Quattro Fontane) w Mesynie to barokowe marmurowe fontanny wbudowane w narożniki pałaców na skrzyżowaniu via I Settembre i via Cardines, w centrum miasta. Z czterech pierwotnych dwie wciąż stoją na swoim miejscu; pozostałe dwie są w Muzeum Regionalnym.
Skrzyżowanie powstało na wzór palermitańskich Quattro Canti: scenograficzne rozdroże, które w czasach hiszpańskich miało podkreślać znaczenie miasta. Fontanny zaprojektował rzymski architekt Giacomo Calcagni, wszystkie jednakowe.
Ich tematem jest morze, hołd dla miasta portów i szlaków handlowych. Każda fontanna ma hipokampy na bocznych konsolach, delfiny, muszle, trytony, a pośrodku wielki maszkaron o nadętych policzkach, który wydmuchuje wodę.
Na szczycie orzeł z rozpostartymi skrzydłami siedzi na hiszpańskich insygniach cesarskich, między herbami miasta; tylko jedna fontanna nosi zamiast nich herb Sabaudczyków.
Wyrzeźbiono je w różnym czasie, w odstępie niemal osiemdziesięciu lat. Pierwszą wykonał florentczyk Innocenzo Mangani i zaczęła dawać wodę w Wielką Sobotę 1666 roku. Drugą, tę z herbem sabaudzkim, ukończył Ignazio Buceti w 1717 roku, w latach, gdy Sycylią rządzili Sabaudczycy.
Ostatnie dwie ukończyli w 1742 roku anonimowi kamieniarze, na stuletnie obchody ku czci Madonny od Listu. Łacińska inskrypcja głosiła, że te nowsze fontanny wznieść kazał cech kupców.
W 1854 roku gmina kazała usunąć małe baseny u stóp fontann, bo ciągłe korzystanie z nich przez mieszkańców niszczyło rzeźby. Trzęsienie ziemi z 1908 roku uszkodziło przede wszystkim dwie fontanny z 1742 roku.
Dziś na skrzyżowaniu zostały fontanna Manganiego i jedna z dwóch z 1742 roku, złożona ponownie w latach 30. Fontannę Bucetiego z herbem sabaudzkim i ostatnią, rozbitą na fragmenty, złożono w 2003 roku na rampie wejściowej Muzeum Regionalnego.
W gruzach z 1908 roku, w pobliżu jednej z fontann, ktoś sądził, że rozpoznaje pozostałości bardzo starej świątyni Herkulesa. Tradycja umieszczała tu też dom Rzymianina Caio Ellio Pollione, który miał gościć u siebie Cycerona.
Skrzyżowanie powstało na wzór palermitańskich Quattro Canti: scenograficzne rozdroże, które w czasach hiszpańskich miało podkreślać znaczenie miasta. Fontanny zaprojektował rzymski architekt Giacomo Calcagni, wszystkie jednakowe.
Ich tematem jest morze, hołd dla miasta portów i szlaków handlowych. Każda fontanna ma hipokampy na bocznych konsolach, delfiny, muszle, trytony, a pośrodku wielki maszkaron o nadętych policzkach, który wydmuchuje wodę.
Na szczycie orzeł z rozpostartymi skrzydłami siedzi na hiszpańskich insygniach cesarskich, między herbami miasta; tylko jedna fontanna nosi zamiast nich herb Sabaudczyków.
Wyrzeźbiono je w różnym czasie, w odstępie niemal osiemdziesięciu lat. Pierwszą wykonał florentczyk Innocenzo Mangani i zaczęła dawać wodę w Wielką Sobotę 1666 roku. Drugą, tę z herbem sabaudzkim, ukończył Ignazio Buceti w 1717 roku, w latach, gdy Sycylią rządzili Sabaudczycy.
Ostatnie dwie ukończyli w 1742 roku anonimowi kamieniarze, na stuletnie obchody ku czci Madonny od Listu. Łacińska inskrypcja głosiła, że te nowsze fontanny wznieść kazał cech kupców.
W 1854 roku gmina kazała usunąć małe baseny u stóp fontann, bo ciągłe korzystanie z nich przez mieszkańców niszczyło rzeźby. Trzęsienie ziemi z 1908 roku uszkodziło przede wszystkim dwie fontanny z 1742 roku.
Dziś na skrzyżowaniu zostały fontanna Manganiego i jedna z dwóch z 1742 roku, złożona ponownie w latach 30. Fontannę Bucetiego z herbem sabaudzkim i ostatnią, rozbitą na fragmenty, złożono w 2003 roku na rampie wejściowej Muzeum Regionalnego.
W gruzach z 1908 roku, w pobliżu jednej z fontann, ktoś sądził, że rozpoznaje pozostałości bardzo starej świątyni Herkulesa. Tradycja umieszczała tu też dom Rzymianina Caio Ellio Pollione, który miał gościć u siebie Cycerona.